Column Uit het Leven: Gemaskerd

Gerda Habes schrijft twee keer in de maand een column uit het leven van een uitvaartbegeleider. Met de verhalen uit het leven van nabestaanden waarvan een dierbare uit het leven is.

In de winkel is het inmiddels een gewoon beeld dat iedereen een mondkapje draagt. Dit geldt ook voor de condoleances waar mensen elkaar niet de hand kunnen schudden of kunnen omhelzen. Een ongemakkelijke en onnatuurlijke afstand.

Het is begrijpelijk dat er voorzichtigheid wordt betracht. We willen anderen niet besmetten met het hardnekkige coronavirus en we willen er zelf ook niet aan ten prooi vallen.

Zeker in situaties waarin mensen kwetsbaar zijn, ben ik nog voorzichtiger dan anders. Ook deze week is dat zo. Mevrouw Delhare is overleden. Op hoge leeftijd is ze in het verzorgingshuis heel rustig overleden. De beide dochters zijn bij haar als ik in het verzorgingshuis aankom. De oudste dochter - Sonita - vertelt me, zodra ik binnenkom, dat zij een kwetsbare gezondheid heeft. Direct ben ik gespitst op alle mogelijke voorzorgsmaatregelen en desinfecteer automatisch nog eens mijn handen, zoals ik in deze periode veelvuldig doe. Ik ken de familie niet en we maken kennis met elkaar, zonder elkaar goed te kunnen zien. De dagen tussen het overlijden van moeder Delhare en haar uitvaart, zie en spreek ik de familie aldoor gemaskerd. Het voelt afstandelijk. Ik merk dat ik het beeld van een heel gezicht mis.

Een van de schoonzoons lijkt erg op een buurman bij ons in de straat. Hij heeft hetzelfde postuur, zelfde haardracht, net zulke knokige handen en ook zijn kledingkeuze is gelijk aan wat ik van de buurman gewend ben. Het is gek, maar je verwacht dan eenzelfde gezicht, omdat alles om het mondkapje heen, zo’n beetje gelijk is.

Dan is de dag van de uitvaart. De bijeenkomst wordt in heel kleine kring gehouden en de mondkapjes blijven op. Na de begrafenis komt het gezelschap weer bij elkaar voor een lunch. Er wordt goed afstand gehouden van elkaar, maar om de broodjes te nuttigen moeten de mondkapjes wel af. Groot is mijn verbazing als de familieleden die ik in deze week diverse keren heb gesproken, er totaal anders uitzien dan in mijn verbeelding. Aan het eind van de week moet ik mijn beeld bijstellen. De volgende keer toch maar even voorzichtig op afstand, zonder mondkapje, kennis maken?

Voor plaatsing is toestemming door de familiegegeven. De namen zijn gefingeerd.