Column: Uit het Leven | Ferme handdruk. ‘Aan veel dingen kan ik prima wennen, maar hier blijf ik moeite mee houden’

Gerda Habes schrijft twee keer in de maand een column uit het leven van een uitvaartbegeleider. Met de verhalen uit het leven van nabestaanden waarvan een dierbare uit het leven is.

Bij de familie Albertsma sta ik voor de deur en bel aan. Zoon Jesper doet open en steekt me zijn hand toe en trekt hem gelijk weer terug. Hij schrikt van zijn reactie. „Och nee, dat doen we niet meer”, zegt hij er achteraan. Ik leg mijn hand op mijn hart en condoleer hem met het overlijden van zijn vader. Ik vind het naar dat ik zijn toegestoken hand niet kan drukken. Graag had ik hem met een ferme handdruk mijn medeleven willen betonen.

Bij een ontmoeting of een afscheid mensen een stevige handdruk te kunnen geven, is wat ik -in deze tijd van afstand en voorzichtigheid- misschien wel het meeste mis. Ik heb er nog meer last van dan het ontbreken van feestjes, terrasjes of theaterbezoek. Een handdruk vind ik belangrijk in contacten en in mijn werk in het bijzonder.

Het voelt niet compleet om op een afstand een familie te condoleren of alleen te zwaaien als ik de deur uit ga. Voor mij zit er veel in een handdruk. Je toont hierin niet alleen respect voor de ander, maar het kan ook letterlijk en figuurlijk steun geven. Zonder zweverig te doen, heb ik het gevoel dat, wanneer je elkaar een hand geeft, je ook elkaars energie voelt.

Bij een eerste kennismaking bij een familie geef ik – in andere tijden- een hand om daarmee sterkte te wensen met het overlijden van hun familielid. Daarnaast betekent de handdruk voor mij ook: ‘Ik ben er voor je en wil je in de komende tijd tot steun zijn’. Als ik later het huis weer verlaat, geef ik een hand met het idee: ‘Houd vol, houd moed en heel veel sterkte gewenst’.

Ook betekent het: ‘Bedankt voor het in mij gestelde vertrouwen’. Het is niet zomaar een plichtpleging, het is een handeling met waarde. Aan veel dingen kan ik prima wennen, maar hier blijf ik moeite mee houden.

Toch is het inmiddels ook gek om in oudere beeldopnames te zien dat iedereen elkaar omhelst en dicht op elkaar gepakt staat. De aanblik went dus, maar het gevoel nog steeds niet.

Voor plaatsing is toestemming door de familie gegeven. De namen zijn gefingeerd.