Column: Uit het Leven | Eigen creatie. ‘Hier willen ze begraven worden’

Gerda Habes schrijft twee keer in de maand een column uit het leven van een uitvaartbegeleider. Met de verhalen uit het leven van nabestaanden waarvan een dierbare uit het leven is.

De heer van Marwijk is zijn leven lang met hout bewerken bezig geweest. In zijn enorme schuur liggen veel restanten balken, planken en houten platen. Daarnaast zijn er veel houtbewerkingsmachines en gereedschappen te vinden. Voor de houtliefhebber en knutselaar is het hier een walhalla.

Het lieve echtpaar is niet meer piepjong en af en toe gaan hun gedachten naar het afscheid van dit leven. De heer van Marwijk heeft voor zowel zichzelf als voor zijn vrouw een kist gemaakt. Met noeste arbeid, creativiteit en vindingrijkheid zijn deze met alleen maar restanten gecreëerd. Ze zijn prachtig. De een wit geschilderd, de ander glanzend gelakt.

Onlangs is het paar op de natuurbegraafplaats in de buurt van Ommen geweest. Prachtig vonden ze dit bosgebied, waar je rustig kunt wandelen, mijmeren en rusten. Hier willen ze begraven worden. Hier is eeuwige grafrust en er zijn geen graven die onderhouden moeten worden. Slechts een enkele houten schijf met inscriptie markeert tijdelijk - het vergaat immers - de laatste rustplaats.

Nu heeft het echtpaar me gevraagd langs te komen om te praten over de uitvaart. Hun zorg ligt bij de kisten. Op een natuurbegraafplaats mogen alleen natuurlijke materialen worden gebruikt, dus geen metalen onderdelen, verf of lak. „Kunnen de vervaardigde kisten wel worden gebruikt?”, zo vragen zij zich af.

Het zijn mooie creaties, met een persoonlijke twist. Ik kijk er eens goed naar. Voor zijn eigen kist hoeven alleen maar de sluitingen aangepast te worden en zal de laklaag er af geschuurd moeten worden. Verder is deze kist goedgekeurd voor de natuurbegraafplaats. Dat is fijn.

De witte kist voldoet niet aan de eisen. Om weer een nieuwe kist te maken vindt mevrouw van Marwijk bezwaarlijk. Ze wil wel graag in een wade op een baarplank naar haar laatste rustplaats worden gebracht. Een nieuw project wacht nu op meneer van Marwijk die direct de handen uit de mouwen wil steken om deze voor haar te maken. Met liefde voor haar én voor het bewerken van hout, neemt hij een grote plank ter hand en gaat ijverig aan de slag aan een nieuw en bijzonder project.

Voor plaatsing is toestemming door de familie gegeven. De namen zijn gefingeerd.